Berria.info

2009-07-23

Itoiz gehiago gustatzen zen erdaldunen artean euskaldunen artean baino; gehiago gustatu ere Bizkaian Gipuzkoan baino; Itoizek erdaldunak euskaldun sentiarazten zituen, batez ere Bizkaiko erdaldunak. Itoiz taldearen arrakasta euskaldungo modernoaren aukera galduen zerrenda luzean sar genezake.

Itoizenaren moduko pop hutsa osagaien arteko berdintasunean oinarritzen da; ezer ez da larregi nabarmendu behar beste edozeren gainetik. Bestela ez da pop, baizik eta pop-rock (Hertzainak), pop-folk (Sorotan Bele), pop-punk (Berri Txarrak), heavy-pop (Ken 7), power-pop (Balerdi Balerdi), emocore-pop (Anari), cabaret-pop (Txuma Murugarren), soul-pop (Xabier Montoia), erromeria-pop (Urko), eta bertatik datorren gure ekarpen hibrido nagusia: triki-pop (Tapia ta Leturia).

Gainera, pop hutsa ez da eraikitzen erritmo sinkopatuen gainean (blues, rock-and-roll, soul) ezta kontratempo eginez agertzen diren erritmoetan ere (ska, reggae). Izan ere, zurien musika dugu, eta swing barik egin daiteke, halaber zuriak diren heavy edota punk estiloak bezala. Noski: pop musikan berehala bilakatzen dira arrotz gehiegi nabarmentzen diren solista abilegiak zein baldarregiak.

Abiapuntuz, beraz, pop musika ez da batere demagogikoa, entzulea aldez aurretik harrapatzeko ez baitu manierismo nabarmenik erabiltzen. Ez musika mailan, are gutxiago hitzen bitartez; pop hutsak ez du beretzat nahi sektario usainik dakarren ezer, bere indar askatzailea korapilo txikiak deslotzean baitatza.

Baina askatzailea izateko, pop musikak modernista behar du izan, esan nahi baita iraganarekiko -gurasoen mundu itogarriarekiko, edozein delarik- libre sentiarazten gaituela. Duda barik, gaztaroan errazago da honelakorik sentitzea gerora baino.

Ondorioz, pop musikagile askorentzat gainerako herri musika gehienak aldeanada bat besterik ez dira, eta aipatutako ezaugarriok betetzen dituzten euskal talde gutxi edo oso gutxi izan dira azken hogeita hamar urteotan.