Berria.info

Donostian, iazko emakumezkoen Kontxako estropadako argazkiak jarri dituzte ikusgai; egun hura nola bizi izan zuten gogoratu dute Irati Manzisidor eta Leire Antia arraunlariek.

Eguzkiak epeltasuna ekarri du aspaldiko partez Donostiara. «Entrenatzen hasten garenean, ordea, berehala jotzen du hotzak», iragarri du Irati Manzisidor Zumaia taldeko arraunlariak (Arroa, Zumaia, 1989). Irati Manzisidor eta Leire Antia taldekidea (Oikia, Zestoa, 1989) Gipuzkoako hiriburura etorri dira Okendo Kultur Etxean martxoaren 12ra arte ikusgai dagoen Donostia 08, Boga berria erakusketa ikustera; 59 argazki daude ikusgai, 10:00etatik 14:00etara eta 16:00etatik 20:30eara, astegunetan; eta 10:00etatik 14:00etara eta 16:30etik 20:00etara, larunbatetan. «Hala ere, urrian entrenatzen hasi ginenean baino eguraldi hobea daukagu gaur, bai», argitu du. 18:00etan dute ordua Zumaiako arraunlariek entrenatzeko, eta, iazko emakumezkoen Kontxako estropadako argazkiak ikusi ondoren, traineruan sartzeko irrikaz daude. «Taldekideek esango digute: 'Zer dute hauek gaur?'».

Gazteak izanagatik eskarmentu handia dute arraunean; Kontxako estropada izan edo ez izan, inoiz ez zaie falta arraunerako gogorik; zortzigarren urtea dute hau arraunean. Hala ere, barrena nahastu zaie, iazko irailaren 14an bizi izan zutena argazkietan ikusita. «Momentuan ez zara jabetzen egin duzunaz. Etxeko argazkiak ikusi genituen, eta gero egunkarietan ere ikusi genituen gehiago. Baina argazki hauek ederrak dira. Gu aritu al ginen hor?», galdetu du Manzisidorrek, sinestezin. «Inpresio handia ematen du. Orain konturatzen gara egin genuenaz», erantzun du Antiak. Euren memorian kaira iritsi zireneko unea geratu zaie batik bat, jendea zain zutenekoa, «emozioa»; baina, erakusketako argazkiak ikusita, beldurra pasatu zutela ere aitortu du Manzisidorrek. «Itsasora gindoazela ez genituen olatuak ikusten. Nik, saltoak gogoratzen ditut, igo eta trainerua bat-batean jaitsarazten zutenak. 'Faborez, zer da hau!', oihukatzen nuen. Gero, ziaboga hartu ondoren, olatuak ikusten genituen parez pare guregana zetozela, eta jango gintuztela ematen zuen».

Itsaso zakarra izan zen sailkapen egunean, bandera jokatu bezperan, eta argazki ikusgarrienak ordukoak dira. Beldurra eta ausardia. Presioa ere bazutela gaineratu du Antiak: «Donostiako alkateak aurkezpenean esan zigun itsaso txarra zegoela iragarrita, baina itxura ona ematen saiatzeko. Guk beldurra bagenuen, baina neskek ere itsaso horretan traineruarekin arraun egin dezakegula erakutsi nahi genuen. Inoiz ez bezala kontzentratuta atera ginen, arraunari begira». Sailkapen egunean lehen postuan sailkatu ziren zumaiarrak, eta bandera egunean hirugarren geratu ziren. «Irabazi ez genuen arren, handia izan zen guretzat bandera jokatzea. Soilik estropadan aritzea irabaztea zen», harro dago Manzisidor. Arrauna sakrifikatua da, baina estropada bukatu ondorengo emozioak gogoratzean, bere saria baduela ageri du: «Gu hor egon ginen».