Iragarki kopurua handitzeko bideak aztertu dituzte
Euskarazko komunikazio enpresek sarritan euren produktuak saltzen ez dakitela esan dute biltzarrean
ASIER ITURRIAGAETXEBARRIA -
BILBO
Joseba Sarrionandia idazleak sistema kapitalistaren poesia deitzen zuen horretaz, publizitateaz, eta komunikazio enpresentzako diru sarrerez jardun zuten atzo Euskarazko Kazetaritzaren I. Kongresuan. Hala, Publizitatea. Diru iturria eta sormen lana mahai-ingurua prestatu zuten antolatzaileek. Bertan izan ziren Iragarri publizitate agentziako batez ere, EKT Euskarazko Komunikazio Taldeko produktuentzat lortzen du publizitatea Esti Amenabarro, Asier Arrieta EHUko irakaslea eta Publis publizitate agentziako Iñigo Fernandez Ostolaza. Moderatzaile Joseba Etxebarria EHUko irakaslea aritu zen. Euskarazko hedabideen saltzeko gaitasunaz, irudia saltzeko kanpaina sendo baten premiaz, publizitate saileko langileen profesionaltasunaz eta bestelako gaiez jardun zuten mahai-inguruko parte-hartzaileek eta entzuleek. Gai ugari aztertu zituzten. Hala nola:g finantzaketa: Publizitateak diru sarrera hutsa izan behar duen edo balio erantsiren bat izan behar duen galdetu zien Etxebarriak mahai-inguruko parte-hartzaileei. Iragarriko Amenabarrorentzat publizitatea diru sarrera garrantzitsua da EKTko produktuentzat batez ere, eskualdeetako Hitza egunkariak aipatu zituen. Gero, antzera hitz egin zuen, entzuleen artean baitzegoen, Joanmari Larrarte EKTko Administrazio Kontseiluko idazkariak. Arrieta eta Fernandez, ordea, ez ziren guztiz bat etorri baieztapen horrekin. Azaldu zutenez, publizitateak balio erantsi bat izan behar du. «Publizitatean egiten diren hitz jokoekin eta bestelakoekin, euskara bera ere aberasten dugu», esan zuen Fernandezek. «Publizitatea euskaraz normalizatua dagoela ikustean, euskara bera hobeto egongo den seinale», agertu zuen Arrietak euskararen normalizazioari publizitateak egiten dion ekarpenari erreferentzia eginez.
g militantzia: Euskararekiko militantziak edo konpromisoak iragarleetan duen eraginaz luze hitz egin zuten atzoko mahai-inguruan. Gai honetan ere, ez ziren erabat ados alde guztiak. «Gutxieneko kontzientzia militantea ere behar da», agertu zuen Larrartek, Amenabarroren tesiari helduta. Hitza egunkarietan publizitatea jartzen duten iragarle askok, esaterako, «euskarari laguntzea» eta antzeko argumentuak erabiltzen dituztela azaldu zuen Iragarri publizitate agentziakoak. Arrieta eta Fernandez ez ziren ados. «Militantziak gutxi saltzen du. Euskara saltzeko, produktu gisa ikusi behar dugu, sentimentalismo eta militantzia guztiak etxean utzita. Militantzia maila pribatuan utzi behar da, eta lan egiteko orduan, jarrera profesionala hartu behar da», agertu zuen EHUko irakasleak. Antzeko gauza esan zuen Fernandezek, eta iragarle handietara edo euskarazko kazetaritza ezagutzen ez duten iragarleetara heldu ahal izateko bestelako estrategiak landu beharra dagoela agertu zuen.
g marka: Euskararen beraren eta euskarazko kazetaritza produktuen marka edo irudi kontzeptuaz asko hitz egin zuten mahai-inguruan. «Euskaldunok oso onak gara gauzak egiten, produzitzen, baina egindako gauzak saltzen oso txarrak gara», esan zuen Fernandezek. «Euskarak marka arazoa dauka», gaineratu zuen Arrietak. Alde horretatik, publizitatea jartzen duten iragarle handiek herritarren artean «irudi ona» lortzeko egiten dutela esan zuen EHUko irakasleak, «eta ez beharra ikusten dutelako». Hala, euskarazko komunikabideak publizitaterako eraginkorrak bihurtu behar direla esan zuen, eta horretan komunikabideek beraiek egitekoa dutela esan zuen, beren marka propioa sortuz. Agentzian egunero egiten duen lanean iragarleak euskarazko komunikabideetara bideratzeko arazoak dituela esan zuen, «askok daudela ere ez dakitelako». Hala, euskarazko kazetaritza sektoreak gizartean bere irudia zabaltzeko kanpaina egitea proposatu zuen. «Iragarkia jartzera doanak konturatu behar du euskarazko komunikabideak hor daudela; bere disko gogorrean karpetatxoa sortu behar zaio, publizitatearen bitartez», adierazi zuen Publis agentziakoak.
g ale kopurua: Iragarleak bereganatzeko estrategian produktuen ale kopurua oso garrantzitsua dela esan zuen Amenabarrok. «Agentziekin gero eta gehiago egiten dugu lan, eta horiek egiten duten lehen galdera hauxe da: zenbateko tirada du produktuak? Hitza egunkariekin handitzea lortu dugu, eta hori ondo nabaritu dugu, lehen publizitate tartaren anaia txikiak ginelako euskarazko komunikabideak», esan zuen. Iragarleak irabazteko bidea etxeetako sukalde guztietan sartzea dela gaineratu zuen Larrartek. Bide hori ez zuen baztertu Fernandezek, baina neurri kuantitatiboaz gainera kualitatiboa ere neurtu eta baloratu behar dela esan zuen. «Askotan ez da kontuan hartzen euskarak duen balio kualitatiboa; neurtzeke dagoen zerbait da. Adibidez, niri atseginagoa zait publizitatea euskaraz egiten duen marka», azaldu zuen. Era berean, herri aldizkariak gogoan, ezaugarri ezberdinetako hainbat aldizkari egoteak iragarki salmenta «zailtzen» duela gogoratu zuen, eta uniformitatea lortzeko ahalegina egiteko eskatu zuen.
g profesionaltasuna: Euskarazko komunikazio enpresek publizitate sailari sarritan behar den besteko garrantzia ez diotela ematen salatu zuten Arrietak eta Fernandezek. Hori horrela ez denik ez zuen ukatu Amenabarrok, baina Hitza proiektuekin merkatuaren zati bat bereganatu dutenez ahalik eta komertzial talde «sendoena eta indartsuena» sortzeko ahalegina egin dutela azpimarratu zuen. Publizitatea lortzeko bidea hori dela zehaztu zuen Iragarrikoak.